پادشاه فلش

به راستی این چه شب با برکتی است که به اندازه یک عمر طولانی ارزش و اهمیت دارد و قرآن این کتاب آسمانی در این نازل شده است و همه مقدرات انسان در آن به ثبت می‌رسد.

از اخبار و روایات استفاده می‌شود که شب قدر یکی از مواهب و نعمت‌های الهی بر این امت است به طوری که پیامبر اکرم (ص) فرمودند: “خداوند به امت من شب قدر را بخشید و احدی از امت‌های پیشین از این نعمت و موهبت برخوردار نبودند.
” شخصی خدمت امام باقر (ع) عرض کرد: مراد از این که شب قدر بهتر از هزار ماه است چیست؟حضرت فرمودند: “و العمل الصالح فیها من الصلاه و الزکات و انواع الخیر خیر من الف شهر لیس فیها لیله القدر؛ کار شایسته مانند نماز، زکات و انواع خوبی‌ها در آن شب برتر از هر کار شایسته‌ای است که در مدت هزار ماه که شب قدر در آن نیست انجام شود.
” از روایات این گونه استفاده می‌شود که روزهای قدر هم، مثل شب قدر دارای فضیلت و عظمت است.
امام صادق (ع) فرمودند: “شب قدر در هر سال است و روز آن (از نظر فضیلت) مثل شب آن است.”

علامه طباطبائی در علایم شب قدر می‏گوید:
روایات در معنی و خصایص و فضایل شب قدر بسیار است، در بعضی از آن روایات علامتهایی برای شب قدر ذکر کرده از قبیل اینکه شب قدر، صبح آن شب آفتاب بدون شعاع طلوع می‏کند و هوای آن روز معتدل است. (المیزان، ج ۴۰، ص ۳۳۲)

قال الباقران علیهما السلام:
سالته عن علامهٔ لیلهٔ القدر، فقال: علامتها ان یطیب ریحها، و ان کانت فی برد دفئت، و ان کانت فی حر بردت فطابت. (۱)
ترجمه: (محمد بن مسلم) از علامت لیلهٔ القدر پرسید؟ پس امام (ع) فرمود: علامت لیلهٔ القدر این است که بوی خوشی از آن پخش می‏شود، اگر در سرمای (زمستان) باشد گرم و ملایم می‏گردد، و اگر لیلهٔ القدر در گرمای (تابستان) باشد خنگ و معتدل و نیکو می‏گردد.

حدیث: قال ابو عبد الله علیه السلام:
لیلهٔ القدر فی کل سنهٔ و یومها مثل لیلتها. (۲)
ترجمه: شب قدر در هر سال است و روز آن مثل شب آن می‏باشد.
قا النبی (صلی الله علیه و آله):
ان انا ادرکت لیلهٔ القدر فما اسال ربی؟ قال (ص): العافیهٔ‏. (۳)
ترجمه: به پیامبر(ص) گفته شد: اگر شب قدر را دریابم از خدا چه چیزی را مسئلت کنم؟ فرمود: عافیت را.

حدیث: قال موسی (علیه السلام):
الهی ارید قربک، قال: قربی لمن استیقظ لیلهٔ القدر، قال:
الهی ارید رحمتک، قال: رحمتی لمن رحم المساکین لیلهٔ القدر، قال:
الهی ارید الجواز علی الصراط، قال: ذلک لمن تصدق بصدقهٔ فی لیلهٔ القدر، قال:
الهی ارید من اشجار الجنهٔ و ثمارها، قال: ذلک لمن سبح تسبیحه فی لیلهٔ القدر، قال:
الهی ارید النجاهٔ من النار، قال: ذلک لمن استغفر فی لیلهٔ القدر، قال:
الهی ارید رضاک، قال: رضای لمن صلی رکعتین فی لیهٔ القدر. (۴)

ترجمه:

خداوندا! می‏خواهم به تو نزدیک شوم،
فرمود: قرب من از آن کسی است که شب قدر بیدار شود،
گفت: خداوندا! رحمتت را می‏خواهم،
فرمود: رحمتم از آن کسی است که در شب قدر به مسکینان رحمت کند
گفت: خداوندا! جواز گذشتن از صراط را از تو می‏خواهم
فرمود: آن، از آن کسی است که در شب قدر صدقه‏ای بدهد.
گفت‏خداوندا! از درختان بهشت و از میوه ‏هایش می‏خواهم،
فرمود: آنها از آن کسی است که در شب قدر تسبیحش را انجام دهد
گفت: خداوندا! رهایی از جهنم را می‏خواهم،
فرمود: آن، از آن کسی است که در شب قدر استغفار کند
: گفت‏ خداوندا خشنودی تو را می‏خواهم،
فرمود: خشنودی من از آن کسی است که در شب قدر دو رکعت نماز بگذارد.

توضیح:

لیلهٔ القدر شبی است که قرآن نازل شده است و ظاهرا مراد به قدر، تقدیر و اندازه‏گیری است، خدای تعالی در آن شب حوادث یکسال را یعنی از آن شب تا شب قدر سال آینده را تقدیر می‏نماید، زندگی و مرگ، رزق، سعادت، و شقاوت و چیزهایی از این قبیل را مقدر می‏سازد.
چند حدیث در عبادت زهرا (س) در شبهای قدر
قدرشناس قدر
قال علی(ع): و کانت فاطمهٔ(س) لا تدع احدا من اهلها ینام تلک اللیلهٔ – لیلهٔ القدر – و تداویهم بقلهٔ الطعام‏و تتاهب لها من النهار و تقول: محروم من حرم خیرها.
دعائم الاسلام، ج ۱: ۲۸۲.
حضرت علی(ع) فرمود: فاطمه(س) نمی‏گذاشت کسی از اهل خانه در شبهای قدر به خواب رود به آنان غذای کم می‏داد و از روز قبل برای احیای شب قدر آماده می‏شد و می‏فرمود: محروم کسی است که از برکات این شب محروم باشد.
دو رکعت نماز
قال ابوعبدالله الصادق(ع):
کان لامی فاطمهٔ صلاهٔ تصلیها علمها جبرئیل، رکعتان تقرء فی الاولی: الحمد مرهٔ و: انا انزلناه فی لیلهٔ القدر، ماهٔ مرهٔ و فی الثانیهٔ: الحمد مرهٔ و ماهٔ مرهٔ: قل هو الله احد، فاذا سلمت‏سبحت تسبیح الطاهرهٔ علیها السلام.
جمال الاسبوع:۱۷۳.
امام صادق(ع) فرمود: مادرم فاطمه(س) همواره دو رکعت نماز را می‏خواند که جبرئیل به او آموخته بود، در رکعت اول آن پس از حمد صد بار سوره قدر و در رکعت دوم پس از حمد صد بار سوره توحید را می‏خوانی، و پس از سلام نماز تسبیحات حضرتش را نیز می‏گویی

پی نوشتها: ۱- وسائل الشیعه، ج ۷ صفحه ۲۵۶. ۲- وسائل الشیعه، ج ۷ صفحه ۲۶۲. ۳- مستدرک الوسائل، ج ۷ صفحه ۴۵۸. ۴- مستدرک الوسائل، ج ۷ صفحه ۴۵۶.